De Padstappers hoeven we niet meer voor te stellen. Evenmin als hun reputatie van modderclub. En toch zijn er nog mensen die naïef genoeg zijn om te denken dat ze met een proper paar schoenen de aankomst kunnen bereiken, wat steevast de grappigste tafereeltjes oplevert.
Onze wandeltocht begon al meteen met een stevig klimmetje om over de Dender te klauteren, waarna een trapje ons liet afdalen naar de eerste modderspatten. Slechts een voorproefje van wat later nog zou volgen. Wat verder pikten we de spoorweg op en volgden deze tot in Schendelbeke, aanvankelijk langs wat rustig asfalt om vervolgens over te gaan in een langgerekte strook onverhard, wat ons afzette in de eerste controle. (km 4,1)
Onmiddellijk na de rustpauze zochten we opnieuw de spoorlijn op. Een strook onverhard stuurde ons tot net voor Idegem, waar we afdraaiden naar een drukke steenweg die we vlug kruisten. Heerlijk onverhard volgde, en loodste ons naar het Moenebroek. Een prachtig natuurgebied, gevormd door natte graslanden, weilanden en nat elzenbos voorzien van enkele bronnen, die ervoor zorgen dat het gebied zomer en winter nat ligt. Hierdoor werd onze doortocht doorheen het natuurgebied dan ook een ware ploeterpartij. Het aansluitende stukje beton kwam dan ook erg gelegen om de aangekoekte modder wat van onze schoenen af te kloppen. Een leuk kerkwegeltje leidde ons naar een overweg en de controle aan de andere kant ervan.
Na het middagmaal trokken we opnieuw op gang door via het idyllische Schipkensbrug over de Dender te krommen en het provinciaal domein De Gavers binnen te stappen. De wandelwegen stuurden er ons volledig rond de 20 hectare grote waterplas, waarna we afgezet werden op de weg naar Onkerzele. Een klein ommetje bracht ons nog even naar een smal wegeltje, alvorens we onze controlekaart nogmaals mochten opdiepen. (km 14,7)
Een tweede plaatselijke lus stond nu op het programma. Een stevig klimmend en modderig wegeltje stuurde ons naar de achterkant van de plaatselijke kerk, waarna we het landschap indoken richting het Raspaillebos. Zalige bospaden lagen ons op te wachten om ons tot aan de kasseitjes van de Bosberg te brengen. Wij kozen echter een gelijklopend paadje om naar de top van de voormalige scherprechter uit de Ronde van Vlaanderen te klauteren. We doken er meteen terug het Raspaillebos in, een modderige afdaling liet ons naar de voet van de heuvel dalen. Een volgende heerlijke veldwegel bracht ons terug Onkerzele binnen, waar we na een bezoekje aan een toekomstig nieuwbouwwijkje ons volgende stempeltje mochten afhalen.
Om onze weg te vervolgen mochten we nogmaals het wegeltje achter de kerk opklauteren. Een kort stukje beton bracht ons naar een zware baggerstrook, gevolgd door een pittige klim. Het aansluitende stuk beton kwam dan ook ideaal om terug op adem te komen. Stilaan kropen we dichter bij de Muur, al was het dak van de kapel op de top het enige dat diens aanwezigheid verraadde. De kasseien kregen we niet te zien, want al even snel na de vluchtige ontmoeting daalden we de Oudenberg af voor een doortocht doorheen het abdijpark. We zakten nog wat verder af, om de markt te bereiken en de oudste wildplasser van het land te bezoeken. Meteen ook tijd voor een volgende controle. (km 25,8)
Het Boerenhol, een klein centrumsteegje loodste ons het stadscentrum terug uit. Er rest ons nog een heerlijke omzwerving, boven op de Hoge Buizemont. De slalom langs onverharde paadjes hielp ons op weg naar het Boelarebos, die ons leuk liet afdalen naar de Dender en de Majoor van Lierdebrug, die ons over de rivier hielp. Een tijdje langs de oevers en een laatste strook onverhard bracht ons naar het plaatselijke openluchtzwembad, waar we getrakteerd werden op een jenevertje of een warme chocomelk. Nog zo'n 900 meter naar de aankomst die we volmaakten langs het kleine jachthaventje.