Het begin van een stevig winteroffensief heeft de modder en zachte temperaturen verjaagd voor vrieskou en een sneeuwlaagje. Al moesten we voor dat laatste wel naar de andere kant van Brussel. Meer bepaald naar Wezemaal, een klein dorpje zowat halverwege tussen Leuven en Aarschot, voor een tocht met een wel heel toepasselijke naam.
Het dorpje wordt gedomineerd door de imposante St.-Martinuskerk. Het is dan ook in het parochiezaaltje achter deze kerk dat we verwacht werden voor een heerlijke weekdagwandeling. Al snel nadat we de startzaal verlaten hadden, lieten we de behuizing achter ons, om via een trappenreeks de Wijngaardberg te beklauteren. Ter hoogte van een meer dan levensgroot Christusbeeld bereikten we de top van de besneeuwde heuvel. Het Heilig Hartbeeld werd er opgericht, na de Eerste Wereldoorlog, op de plaats waar tot 1914 een windmolen stond. Deze werd door Belgische soldaten vernield, om te verhinderen dat de Duitse troepen er een uitkijkpost zouden vestigen. We vervolgden onze weg, voortdurend op en af tussen de top en de zuidflank van de Diestiaanse heuvel. Tijdens de eerste helft van de 19de eeuw werd deze zuidflank beplant met wijngaarden, waaraan de getuigenheuvel z'n huidige naam dankt. Om de wijnstokken te beschermen tegen de noordenwind werd bovenop de top een muur gebouwd. Na een paar keer op en af doken we de heuvel af en bereikten we een tentje voor een gratis bevoorrading. 
Via een prachtige holle weg kropen we nogmaals de helling omhoog, om vervolgens gestaag af te dalen tussen de fruitgaarden richting Gelrode en z'n "Moedermeule". Deze graanmolen werd in 1667 gebouwd in Mechelen. Daar werd hij de "Moedermeule" genoemd, volgens sommigen omdat hij de grootste was van de 3 molens die daar bij elkaar stonden, volgens anderen omwille van z'n geweldige afmetingen. In 1752 zou de molen terug tot normale afmetingen teruggebracht zijn. Uiteindelijk werd hij in 1830 overgebracht naar z'n huidige locatie, de Hondsheuvel in Gelrode. Vooraleer we de controle bereikten werden we nog even langs de kerk gegidst. (km 6,8)
Een volgende holle weg trok ons tot op de hoogte van de E314, die we heel even volgden om vervolgens af te dalen en te beginnen aan een prachtige boswandeling doorheen het 50 hectare grote natuurgebied 's Hertogenheide. Leuk glooiiende bospaden stuurden ons doorheen het Kloesebos, naar de kern van het gebied: een prachtig heidegebied. Onderweg werd het allemaal nog net wat mooier als zonnestralen zich tot in het bos priemden en de sneeuw nog wat meer deed glinsteren. Na een sublieme rondleiding keerden we over de Eikelberg terug naar de controlepost in Gelrode.
Na de rustpauze klauterden we opnieuw naar de E314, al doken we er nu onderdoor om gedurende lange tijd een onverhard pad langs de rand van het natuurreservaat Beninksberg te volgen. Het natuurdomein op de 50 meter hoge Hagelandheuvel heeft een oppervlakte van zo'n 47 hectare en wordt begraasd door Fjordenpaarden en Galloway-runderen, dit om heide en grasland binnen het boslandschap binnen de perken te houden. Aan het eind van het pad bracht een brug ons terug naar de andere kant van de autosnelweg, waarna een wegel ons naar de startzaal voerde. (km 21,2)
Om onze tocht te vervolledigen werden we nog eens op pad gestuurd voor een vlak lusje. Langs enkele verharde wegen stapten we rond de Wijngaardberg, om een heerlijke strook onverhard aan de voet van de noordelijke, nog besneeuwde flank van de heuvel te bewandelen. Na een tweede bezoekje aan de gratis bevoorrading dwarsten we een drukke baan, om overwegend rustig verhard te volgen en de aankomst te bereiken.